Interoperacyjność to warunek wejścia

Obronność europejska to wysiłek koalicyjny. Siły zbrojne szkolą się i działają razem, kupują od wielu dostawców i polegają na wzajemnych sensorach, sieciach i logistyce. W takich warunkach system, który nie potrafi wymieniać informacji z otaczającymi go systemami, generuje pracę dla ludzi, którzy muszą wypełniać tę lukę, często ręcznie i pod presją.

Od dodatku do wymagania

Przez długi czas interoperacyjność była czymś, co naprawiano po dostawie, za pomocą adapterów, bramek i niestandardowych projektów integracyjnych. Takie podejście jest powolne i kosztowne, a do tego zawodzi przy każdej aktualizacji jednej ze stron. Nabywcy coraz częściej oczekują, że nowe systemy będą współpracować ze sprzętem sojuszniczym od samego początku.

Co to oznacza w praktyce

• Otwarte, udokumentowane interfejsy zamiast zamkniętych, zastrzeżonych.
• Wspólne formaty danych, dzięki którym ślad lub meldunek znaczy to samo w każdym systemie.
• Obsługa standardów stosowanych w całym Sojuszu, dzięki której sprzęt może dołączać do istniejących sieci.
• Zabezpieczenia, które pozwalają udostępniać informacje właściwym partnerom na właściwym poziomie.

Interoperacyjność a suwerenność

Interoperacyjność bywa postrzegana jako sprzeczna z suwerennością, czyli zdolnością państwa do kontrolowania własnych systemów i danych. W praktyce jedno wspiera drugie. Otwarte interfejsy zmniejszają zależność od pojedynczego dostawcy, a jasne standardy pozwalają państwu wybrać, z którymi partnerami się łączy i co im udostępnia.

Pytania, które warto zadać

• Jakie standardy i formaty danych system obsługuje obecnie?
• Kto kontroluje interfejsy i czy są one udokumentowane dla klienta?
• Czego wymaga podłączenie systemu do sprzętu, który jest już w użyciu?
• Do kogo należą dane wytwarzane przez system?

Skyrivet pracuje dla europejskich rządów i sił zbrojnych. Systemy, które wpisują się w sposób, w jaki te siły działają wspólnie, są warunkiem bycia dla nich użytecznym.